Zaczynam być już zmęczona. Lodowato wietrznym Kgiem, depresją matki i tym, co wciąż z obu tych kwestii wynika. Jak się to przekłada, jak mnie dotyczy i dezorganizuje mi życie oraz odbiera spokój ducha.

Na początku zmrusztławiła mnie informacja, że mam się stąd wynieść najdalej w środę i pilnować rancza do połowy czerwca, bo ciotka – rezydentka wyjeżdża wcześniej i na dłużej, niż było ustalone, ale w sumie zaczęłam być za. Nawet więcej, o ile będzie to możliwe, postaram się siedzieć na wsi jak najkrócej, i potem już nie wrócę nad morze, tylko ewakuuję się do Wro.

Acz nic dobrego tam na mnie nie czeka, bo przecież małżonek podczas mojej miesięcznej nieobecności nie popchnął remontu ani o milimetr i nie mam też co liczyć, że do mojego powrotu cokolwiek tej sprawie się zmieni.

Ogarnia mnie niedobre acz niemylne wrażenie, że w ogóle tylko z tym dzieckiem pod pachą uciekam, a tak naprawdę nie mam gdzie spokojnie się podziać. 

H. namówił mnie wczoraj na wynajęcie kosza i to była bardzo słuszna decyzja. Słońce jest piękne, ale Arktyka przewiewa na wylot. Na deptaku ludzie w kurtkach, za wydmą tłum w strojach plażowych, ale już nie daj boh wychylić choć głowę zza węgła. W koszu – bajka. Zdaje się, że pójdziemy na to znowu. Kto by pomyślał. Bo, serio, w życiu nie robiłam takich rzeczy. 

Z niezrozumiałych dla mnie przyczyn Cafe Kulturka wciąż nie splajtowała. Tzn. bardzo się cieszę, bo to jedyne takie miejsce w mieście, a przynajmniej nie znalazłam podobnego. Żeby można było siedzieć godzinami i czytać stare „Nationale”, a dziecko siedzi w specjalnym kąciku i zafascynowane się bawi. Pyszna szarlotka, z kaszą manną, dziewczyny same ją robią, polecam. I blisko nadmorza i niedrogo. Tyle, że w życiu nie widziałam tam żadnego klienta. Przychodzą liczni krewni i znajomi, ale żeby ktoś, prócz mnie, za cokolwiek tam płacił… Więc nie wiem. 

Są jakieś Dni Polskich Miast Hanzeatyckich, czy coś w tym rodzaju. Młody dostrzegł przygotowania przy centrum kultury i zapalił się do pomysłu posłuchania szant. No dobrze. Tańczył, klaskał. Jutro przyjeżdża Puszek Okruszek. Czy jestem na to gotowa? A!A!

Przed wyjściem na recital: Ja: „Jeszcze nie idziemy, kocie. Wypiję herbatę i wtedy. Na razie są nudy na pudy, wstępy, gadki szmatki”. H. odczekał grzecznie zrezygnowany, choć strasznie go rwało. Gdy wreszcie dałam hasło do wyjścia, potrzebował doprecyzowania: „Już skończyli czyszczenie?”. Zawiesiłam się na dobrą minutę, wertując w głowie, o co też może mu chodzić. Bo patrzył na mnie z pełnym przekonaniem. No tak. 

Na diecie, jak na diecie, zdecydowanie obniżony poziom nastroju. Życie bez cukru i tłuszczu nie jest wesołe. I cierpliwości mniej. 

Któregoś dnia zaszłam z młodym do mieszkania na obiad i zaraz chciałam znów gdzieś iść, ale jadł przez niemal dwie godziny. Boszz. Jeśli przy nim siedzę gada, gada, gada, jeśli wychodzę do innego pomieszczenia, głównie gapi się w przestrzeń. Wprowadziłam zasadę, że posiłek trwa pół godziny. To i tak długo. Przynoszę zegarek, ustawiam budzikową wskazówkę na za 30 min., żeby H. widział, ile czasu mu zostało i cały czas o tym przypominam. O ustalonej porze zabieram talerz, nieważne, ile zjadł.

Ad. diety - czuję się w jakiś sposób głupia, sama przed sobą, bo widzę chudą matkę i szczerze, wygląda kosz mar nie. I że odbieram sobie życiowe przyjemności, podczas gdy po co, skoro nic się na to nie przekłada, nie, że ktoś mi zapłaci za tę lepszą sylwetkę, czy cokolwiek. Śmieszne jest, że w obiegowej opinii trzymanie linii, płaski brzuch, to synonimy sukcesu. Myślę o swoich bólach brzucha. Że kto wie, może mam tam coś podobnego, jak ojciec. I zamiast korzystać ze wszystkiego, póki mogę, stawiam sobie ograniczenia. Że to nie ma najmniejszego sensu.  No ale.

Dwa razy odwiedziłam z H. ciotkę, siostrę ojca, która załatwiła sobie sanatoryjny pobyt w Arce. Całe trzy tygodnie, z przyjaciółką, w maju, na NFZ, cwaniara.

Normalnie olałabym ją, ale chciałam zobaczyć, jak wygląda Arka od środka, jakie tam mają pokoje i tak dalej. Małe. Jest, co trzeba, wiadomo, lecz. Jak z ich balkonami, no są, ale to wszystko, co dobrego można o nich powiedzieć.

Ciotka narzeka na jedzenie, że mało, że dwie godziny po posiłku jest głodna, że nieładnie podane i że deprymujące jest, iż stołówkę dzieli przepierzenie, za którym jedzą Niemcy, którzy mają szwedzki stół, a co za tym idzie, mogą się najeść do syta i to bardziej urozmaiconym żarciem. A w okolicy tylko jeden kiosk spożywczy z zawyżonymi cenami. Że kombinat, wielka masa sunąca do jadalni i z powrotem, zapchane windy. I że każdego dnia ma zabiegi do 14tej, a kolację o 17tej, więc nie ma możliwości porobić nic ciekawego poza ośrodkiem. 

Z plusów, zachwycona jest bazą zabiegową, uprzejmością personelu, wysokim poziomem usług i wystroju gabinetów. Generalnie zdecydowała jednak, że, żeby przyjazd nad morze miał sens, tzn., żeby mogła się nim nacieszyć, lepiej byłoby siedzieć w apartamencie matki, a zabiegi sobie wykupić i tyle.

Spoko, plotka głosi, że Arka rozwiązuje umowę z NFZ, bo podpisała z Irlandczykami i kimś tam i będą przyjeżdżać dziani zagraniczni goście, dziadki z funduszu won.

Ciotka wybiera się do Trzebiatowa na groby. Wybiera się i wybiera, dojechać nie może, piętrzy trudności, a z drugiej strony, stale o swym zamiarze opowiada. 

Zadzwoniła do niej jakaś moja kuzynka z pytaniem, czy już była, bo stoją kwiaty i znicze. Ciotka opowiedziała mi o tym zdziwiona. Odparłam, że to rzeczy po mnie. Mina ciotki… Jej mina… Drodzy Państwo, zamarła, a potem pochyliła się do przodu z wyrazem tak bezbrzeżnego zdumienia, że nie wiedziałam, jak zareagować.

Zapytałam potem matkę, o co chodziło. Rzekła, że tamtej w głowie się nie mogło pomieścić, że skoro jej nie chce się pojechać na grób rodziców i siostry, mi mogło na grób dziadków i ciotki. Że to musiało być dla niej niepojęte, jakby krowa przeskoczyła księżyc.

Dwa razy byłam z H. w kawiarni obrotowej, z czego raz siedzieliśmy tam całkiem sami. Jak fajnie. Zdarzyło mi się, że nie było w niej wolnych miejsc, ale w drugą stronę jeszcze nigdy. 

Poszliśmy na wyprawę do Ustronia, tą ścieżką niby tylko dla rowerów. Na poziomie lotniska H. zwątpił i zażądał powrotu. Od początku lotniska do Ustronia, obok ścieżki rowerowej, jest też bez łaski normalny chodnik dla pieszych.

Innego dnia pojechaliśmy do Ustronia z zamiarem przejścia do lotniska, ale w trakcie nam się odechciało. Komary, a jak raz była pogoda, więc na plaży fajnie. 

Kurczę, w Ustroniu jest jednak zupełnie inaczej i nie mam na myśli grubszego piasku. Raptem z 10 osób na plaży. Cisza, spokój. Mogłam puścić syna luzem i zatopić w myślach, a nie, że oczy na około głowy.

Gdyby nie to, że w Kgu mam luksusowe darmowe lokum, zdecydowanie wybierałabym mniejsze miejscowości. Acz, fakt, plusem Kgu jest to, że w razie złej pogody ma się więcej możliwości spędzania czasu. Z trzeciej jednakowoż, wszyscy mówią, że te koszmarnie zimne wiatry są głównie tu.

Na oko fajne, nowoczesne domki wygodami, na granicy z Ustroniem, nad samym morzem, tylko wydmy oddzielają: Ośrodek Promyczek; Sianożęty; ul. Promenada 2; tel. 697 173 300; www.promyczek-domki.pl. Ośrodek Dimena; Sianożęty; ul. Promenada 3; tel. 600 377 392

Lepsza pogoda zaczęła się od soboty. Z nacka, bo nic jej nie zapowiadało. I tak trzeba jednak uważać, bo np. w niedzielę do obiadu był upał, a potem, nagle, jakby ktoś pstryknął włącznikiem, zaczął wiać bardzo zimny wiatr. Dziecko momentalnie pokryło się gęsią skórką i zaczęło się trząść. Wywalanie ciuchów z plecaka, błyskawiczne ubieranie, exodus z plaży. 

No nic, dzieciństwo, to dzieciństwo. Uważam, że młodemu należy się grzebanie w piachu, kopanie dołów, budowanie zamków, noszenie wody w wiaderku i tak dalej.

Ja ci powiem. Ty tego nie wiesz, nie wiesz tego, ale ja ci powiem: twoja babcia miała trzech braci. Twój ojciec był podobny do jednego z nich, dlatego dostał tak, jak on na imię. Drugiego w legionach zabili, w Puszczy Nalibockiej. Jaki to był piękny chłopak, jasny, oczy niebieskie. Bo z tatusia mojego rodziny, to wszyscy byli smagli i ja po nich, a od mamusi, to jaśni. I ten młody dwadzieścia cztery lata miał i poszedł na zabawę, a tam miał dziewczynę, która mu się podobała. Ale innemu podobała się też. I wracał z tej zabawy przez pola. Bo tam wszędzie były pola, ja pamiętam. Ludzie w takich zaściankach, nie wioskach mieszkali, bo to nie była biedota. I on szedł i martwił się, kogo ta dziewczyna wybierze, aż nagle śmierć na niego wyskoczyła ze zboża. Tak. I zaraz potem umarł, to się nazywało galopujące suchoty. I dlatego nasza mamusia, znaczy twoja babcia, zawsze namówiła: „Pamiętajcie, żeby nigdy się niczym nie martwić".